Γιατί η Ιστορία αρχίζει στις 30 Ιουνίου 1934;

Γιατί να μη λέμε την αλήθεια και να παραδεχτούμε ότι, για σχεδόν 15 χρόνια, το ναζιστικό κίνημα των δρόμων, η κατεξοχήν έκφραση του αντικομμουνισμού στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από ομοφυλόφιλους άνδρες; Τα Τάγματα Εφόδου (SA) είχαν αυτή τη φήμη, ώστε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) και το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD) χρησιμοποιούσαν τακτικά αυτό το στοιχείο στην πολιτική τους ρητορική εναντίον τους. Ο Ernst Röhm υπήρξε μία από τις πρώτες σημαντικές ανοιχτά ομοφυλόφιλες πολιτικές προσωπικότητες στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Ο Χίτλερ κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να συγκαλύψει αυτή την πραγματικότητα, να την κρατήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και να τη στηρίζει παρασκηνιακά όσο αυτό τον εξυπηρετούσε πολιτικά. Όταν όμως το κόστος έγινε υπερβολικά μεγάλο, γύρισε την πλάτη σε αυτό το κομμάτι της ναζιστικής βάσης και προχώρησε στην αδίστακτη και βίαιη εξόντωσή του.

Είναι σαφές ότι οι Ναζί δεν θεωρούσαν την ομοφυλοφιλία “κακή”, ούτε και δρούσαν εναντίον της με ουσιαστικό τρόπο, μέχρι τη στιγμή που χρειάστηκε να κυβερνήσουν έναν κοινωνικά ασταθή πληθυσμό, ανεξάρτητα από το πόσο δημοκρατικά αμφισβητήσιμη ήταν η άνοδός τους.

Υπήρξαν πολλοί γνωστοί διανοούμενοι και ιστορικοί, καθώς και ο κορυφαίος Γερμανός σεξολόγος της εποχής, που υποστήριξαν ότι ο ίδιος ο Χίτλερ ίσως παρουσίαζε σεξουαλικές “ανωμαλίες”. Ο Λούντβιχ Λεντς δήλωνε ότι “ούτε ένας στους δέκα άνδρες στο ναζιστικό κόμμα δεν ήταν σεξουαλικά φυσιολογικός”.

Αυτό αποτελεί απλώς μέρος τόσο της ιστορίας των Ναζί όσο και της ιστορίας των ομοφυλόφιλων. Το γεγονός ότι ο Χίτλερ χρησιμοποίησε αυτό το συγκεκριμένο κίνημα ως εργαλείο και στη συνέχεια το κατέστειλε άγρια και βίαια, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες ομοφυλόφιλους ανθρώπους, είναι το δεύτερο μισό αυτής της ιστορίας. Γιατί αγνοείται το πρώτο μισό;

Οι ομοφυλόφιλοι και τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα είναι όπως όλοι οι άλλοι από αυτή την άποψη, δεν υπάρχει καμία ηθική υπεροχή που να συνδέεται με οποιαδήποτε ομάδα, πόσο μάλλον με μια σύγχρονη αστική πολιτική και θεσμική οργάνωση που προέρχεται από τον ακαδημαϊκό χώρο και τον πυρήνα των ιμπεριαλιστικών κέντρων και προβάλλεται αναδρομικά στο παρελθόν.

Ο ιμπεριαλισμός, ο αντικομμουνισμός και η βίαιη αντίδραση μπορούν να προέρχονται από οπουδήποτε και από οποιαδήποτε ταυτότητα, οποιαδήποτε στιγμή. Η αστική τάξη εργαλειοποιεί κυριολεκτικά οτιδήποτε και οποιονδήποτε μπορεί να βάλει εναντίον των εργαζομένων και του πραγματικού κινήματος. Η “ταυτότητα” δεν έχει καμία εγγενή καθαρότητα με αυτή την έννοια.

Ακόμα και οι Εβραίοι παρασύρονται σε αυτή την αστική δίνη της ταυτότητας μέσω του Σιωνισμού (που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ίδιος ο Χιτλερισμός). Κανείς δεν διαθέτει έμφυτη αρετή· οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, και στην τελική, όλοι ίδιοι.

Μετάφραση από: Chris Morlock